تداوم و تغییر؛ فرمولی برای ساخت آینده ایران

«پرویز امینی» در برنامه بعثت مردم و ساخت آینده:
🔹به‌نظر من، اگر قرار است درباره آینده صحبت کنیم و آینده را بسازیم، باید تحلیلِ وضع موجود را نیز در خدمت همین آینده‌سازی قرار دهیم. از نگاه من، ساخت آینده بدون توجه هم‌زمان به تداوم و تغییر ممکن نیست.
🔹تداوم و تغییر؛ دو پایه برای ساخت آینده؛ سؤال اصلی این است: تداوم برای چیست و مرز آن با سایر گرایش‌ها کجاست؟ جنگ رمضان به ما نشان داد که ساختار سیاسی و ساختار اجتماعی ایران، دارای توانمندی‌های ویژه و ظرفیت‌های منحصربه‌فردی است. در دلِ بحران، این ظرفیت‌ها آشکار شدند.
🔹در جنگ رمضان، نهادهایی مثل هیئت‌ها، بسیج و هلال احمر کارکردهای مؤثر و واقعی از خود نشان دادند. این‌ها نهادهایی بودند که توانستند جامعه را منسجم کنند، به میدان بیایند و نقش‌آفرینی کنند.
🔹وقتی کشور در شهریور ۱۳۲۰ با تهدید روبه‌رو شد، آن ارتش عملاً فروپاشید. برخلاف برخی روایت‌های ساده‌سازی‌شده، مسئله فقط «ترک مخاصمه» نبود؛ ارتش از هم پاشید، سربازان فرار کردند، درجه‌داران و فرماندهان عملاً از هم گسستند، و ساختار نظامی نتوانست ایستادگی کند.
🔹این را مقایسه کنید با آنچه در جنگ رمضان رخ داد؛  مقایسه‌ای که نشان می‌دهد تداوم یعنی چه: یعنی اینکه این ساختار سیاسی و این ساختار اجتماعی، در لحظه بحران، از هم نمی‌پاشد؛ بلکه خود را بازسازی و بازآفرینی می‌کند.