اگر بخواهم از «بعثت مردم» توصیف دهم، باید بگویم با صحنه‌ای مواجه شدیم که برخلاف بی‌معنا شدن جهان و غلبه عقلانیت ابزاری بود. مردمی را دیدیم که نمی‌ترسیدند؛ و این فقط در یک مکان و زمان خاص نبود. نمونه‌

🔹سال‌ها برخی گروه‌ها از «هسته سخت» سخن می‌گفتند؛ اینکه باید تنها به یک اقلیت تکیه کرد و روز مبادا بر همان اقلیت اتکا داشت. در مقابل، عده‌ای دیگر معتقد بودند که جامعه ظرفیت پایداری ندارد و هر بحران جدی مساوی فروپاشی است. هر دو گروه، با وجود تفاوت ظاهری، در یک چیز مشترک بودند: نادیده گرفتن مردم.
🔹اما اتفاقی که در این ۷۰ روز رخ داد، به‌نظر من هر دو نگاه را بی‌اعتبار کرد؛ نه آن تصور اقلیت‌محور درست بود، نه آن تصویر فروپاشی‌محور. آنچه دیده شد، حضور مردم بود؛ حضوری گسترده، متنوع، و برخاسته از یک روح جمعی فعال.